Nedendir bilinmez  hep acı çeker insan

Kimselere diyemediği  o şarkıyı hep mırıldanır

Başında seni seviyorum sonunda seni seviyorum

Ama o da bilmez kime neden  söylediğini

Bir şiir söyler dudakları kanar

Bir kelime söyler yüreği acır ..

Avuç açar yağmura umutları

Sevgi kokan o gözleri ve bakışları

Hayal eder yeşillikler içindeki badeni ni

Görmez olur üstündeki kara yelkeni

Bir poyrazla gelmiştir  hayal limanına

Bir tufanla bir boranla  kovulmuştur buzullara

Bazen bir yel alır kaf dağın eteğine

Bir uçurtma oluverir  yamaçlardan inen

Bir düş olur  tüm sokaklarda  bir hayal

Yıldırım olur düşer çatlayan bedenler

Kelebek olur bir haftalık ömrü

Sırtında sevda dolu .yürek yüklü

Aşık olur güle bülbül misali

Bilmez aynadaki karga görünümlü halini

Dert çektikçe umutlanır  yüreği

Derdine dert katar acımasız şefkati

Saçlarında dolaşır sam yeli

Bir başkadır gördüğü gözleri

Hep acı hep hüzün dolu yüreği

Hep başka baharlara kalmış hayalleri

Sevmez zaten ilk baharları

Yas dolu  yüreği hep son bahar

Bir gün el açıp yalvarsa Allaha

O gün ay tutulur kanar yaralar

Mekke dir ona tüm yollar

Bağda da varamadan kaybolur rüyalar

Heybesi altın dolu cebinde umut

Altına değer veren yok umuda inat

Hep ağlar bir başına sesiz sokakta

Kimsesiz ve yetim

O benim işte  sevdalara yetim

Yelkenleri kara   sevdaları yara